Spektakle profilaktyczne o emocjach dla przedszkoli
Wybierz grupę wiekową — i przejdź do pełnego opisu
Prowadzi aktor i student V roku psychologii • ponad 120 przedszkoli i szkół
3–4 lata
5–6 lat
Abecadło Emocji Mini —
Poznaję 4 emocje
Gryzie. Bije. Rzuca się na podłogę. A potem płacze, bo samo nie wie, co się stało. To dlatego, że emocje w tym wieku są ogromne jak fale, a słów, żeby je wyrazić, jeszcze brakuje. Więc zostaje tylko ciało.
Dlaczego „uspokój się” nie wystarcza?
Trzylatek nie uspokoi się na żądanie. Samo „uspokój się” w żaden sposób dziecku nie pomaga — słyszy rozkaz, ale nadal nie wie, co się z nim dzieje, ani co może zrobić. Trzeba to cierpliwie pokazać — i to wiele razy.
Podczas spotkania dzieci dowiadują się, że wszystkie emocje są ważne i każda ma prawo się pojawić. Ale to, co potem z tą emocją zrobią — czy kogoś uderzą, czy nazwą swoją złość — to obszar, w którym potrzebują mądrego wsparcia. Dzięki formie teatralnej dzieci uczą się przez modelowanie: śledzą przygody bohaterów i odkrywają razem z nimi, że mają wpływ na to, jak się zachowają.
Jak wygląda spotkanie?
Cała akcja dzieje się w domku rodziny Misiów. Poznajemy urocze rodzeństwo — dwa misie: Anię i Tomka — które bardzo się kocha, ale też bardzo się kłóci, i przeżywa sytuacje znane każdemu dziecku z codzienności: zburzona wieża z klocków, zgubiona przytulanka, ciemny pokój... I właśnie wtedy pojawiają się nasze pluszowe Emocjo-Stworki — to one pomagają dzieciom odkrywać, co teraz czują Ania i Tomek.
Dzieci nie siedzą i nie słuchają wykładu — przy pomocy naszych Emocjo-Stworków, dzieci odkryją jak mogą wyrażać emocję całym ciałem. Skakać jak radosne Słoneczko, opadać jak Deszczowa Chmurka, drżeć jak strachliwy Duszek. Osadzenie emocji w ciele pomaga je zapamiętać, żeby później łatwiej było je rozpoznać i nazwać. A na koniec uczymy się rymowanki, która zostaje z grupą na długo po spotkaniu.
Cztery emocje, cztery stworki
Każdy stworek to autorski pluszak — zaprojektowany i ręcznie uszyty specjalnie na potrzeby tych spotkań. Trafia w ręce dzieci, żeby pomóc im wyrazić to, co czują.
Czego dziecko się nauczy?
Ręce na brzuchu: wdech nosem — brzuszek smoka rośnie, wydech ustami — tak jakbyśmy ziali ogniem (tylko bez ognia 😊). Proste ćwiczenie, które uspokaja ciało, zanim emocja wybuchnie.
Trzylatek nie powie jeszcze „czuję złość” — ale potrafi pokazać, że przyszedł Płomyk. Wybierając odpowiedniego Stworka, pokazuje, jak się czuje — i uczy się nazywać emocje.
Co zostanie po spotkaniu?
- ✓Zestaw kart ze Stworkami dla każdego dziecka — materiał do rozmów z rodzicami w domu.
- ✓Plakat edukacyjny do powieszenia w sali.
Przyjeżdżam z własnym sprzętem — pluszowe misie, ręcznie szyte stworki, autorska scenografia. Wystarczy zwykła sala przedszkolna. Program profilaktyczny — wspiera realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego w obszarze rozwoju emocjonalnego.
Maluchy zyskują czterech nowych przyjaciół: Słoneczko, Chmurkę, Płomyka i Duszka. I kiedy następnym razem w sali ktoś tupie, krzyczy i sam nie wie, co się z nim dzieje, wystarczy zapytać: „Który Stworek dziś przyszedł?” — i czasem zamiast płaczu usłyszysz: „Płomyk!”. To pierwszy krok: dziecko zaczyna zauważać, że to, co czuje, można nazwać — a to, co nazwane, łatwiej oswoić. Stworki zostają z grupą — na tablicy emocji, w Kąciku Stworków i w kartach, które dzieci zabiorą do domu, żeby nauczyć rodziców tego, co same odkryły.
Umów spotkanie →
Abecadło Emocji —
Poznaję 5 emocji i uczę się o nich mówić
Za rogiem czeka szkoła. W sercu rodzica pojawia się pytanie ważniejsze niż znajomość literek — bo literki są cierpliwe i można je nadrobić: czy moje dziecko potrafi powiedzieć, co czuje — zamiast krzyczeć?
Dlaczego kompetencje emocjonalne są ważne?
Bo to one pozwalają zatrzymać się, zanim emocja wybuchnie. Powiedzieć „jestem zły” — zamiast ciągle reagować krzykiem i tupaniem. Poprosić o pomoc w chwili bezradności. To są kompetencje emocjonalne — i tak jak czytanie, można je ćwiczyć.
Starszaki zaczynają już myśleć przyczynowo, więc idziemy o krok dalej: nie pytamy tylko „co czuję?”, ale „co się stało, że tak się czuję?”.
Każda emocja przychodzi z jakiegoś powodu — jak gość, który puka do drzwi. Warto otworzyć, sprawdzić, kto przyszedł i posłuchać, z jaką wiadomością. Dokładnie tego dzieci uczą się podczas tego spotkania.
Jak wygląda spotkanie?
Kukiełkowe misie — Ania i Tomek — przeżywają trudny dzień. Po każdym zdarzeniu do drzwi puka jeden z pięciu stworków emocji. Ania otwiera, opisuje sytuację i sygnały z ciała — „coś ściska mnie w gardle”, „w brzuchu zrobiło się gorąco” — a dzieci zgadują, kto przyszedł i dlaczego. Tak rodzi się zdanie-klucz całego programu: „Czuję… bo…”.
Ale nie każdy Stworek puka grzecznie. Gdy stanie się coś nagłego do drzwi łomocze Chaosik — skacze, miga wszystkimi kolorami, hałasuje i wrzeszczy. Dzieci poznają trzy proste kroki, które pomagają go uspokoić. W drugiej części spotkania dzieci same wchodzą na scenę i odgrywają różne sytuacje, by odkryć, że na podobne zdarzenie każdy może zareagować inaczej. I to jest w porządku.
Pięć emocji — i jeden Chaosik
Każda emocja ma swojego autorskiego, ręcznie szytego stworka i swój sygnał z ciała — dzieci uczą się rozpoznawać emocje po tym, co czują w środku.
Chaosik nie jest szóstą emocją. Pojawia się, gdy stanie się coś nagłego — nie puka grzecznie, tylko łomocze, skacze i hałasuje, a dziecko czuje wszystko naraz. Cichnie dopiero wtedy, gdy emocja zostanie nazwana. To najważniejsza lekcja spotkania: nazwanie tego, co czujesz, to supermoc.
Czego dziecko się nauczy?
Ręce na brzuchu: wdech nosem — brzuszek smoka rośnie, wydech ustami — tak jakbyśmy ziali ogniem (tylko bez ognia 😊). Proste ćwiczenie, które uspokaja ciało, zanim emocja wybuchnie.
„Czuję złość, bo Tomek podarł moją książkę.” Dwa słowa, które zamieniają krzyk w zdanie zrozumiałe dla dorosłych — i otwierają drzwi do rozmowy.
Ścisz oddechem, sprawdź, kto puka, nazwij emocję — i Chaosik siada. Narzędzie na chwile, gdy w środku dzieje się „wszystko naraz”.
Co zostanie po spotkaniu?
- ✓Zestaw kart ze Stworkami dla każdego dziecka — materiał do rozmów z rodzicami w domu.
- ✓Plakat edukacyjny do powieszenia w sali przedszkolnej.
Przyjeżdżam z własnym sprzętem — pluszowe misie, ręcznie szyte stworki, autorska scenografia. Program profilaktyczny — wspiera realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego w obszarze rozwoju emocjonalnego.
Dzieci odkryją podczas spotkania różne sposoby, żeby sprawdzić, co naprawdę czują. Pięć Stworków zostaje z grupą — na Emocjo-tablicy, w Kąciku Stworków i w kartach, które dzieci zabiorą do domu, żeby nauczyć rodziców zdania „Czuję… bo…”. I kiedy następnym razem w sali wybuchnie „wszystko naraz”, wystarczy zapytać: „Który Stworek teraz zapukał?” — bo to, co zostało nazwane, przestaje być chaosem.
Umów spotkanie →Tę samą uważność, z jaką pracuję z dziećmi w ośrodku terapeutycznym i szpitalu, przynoszę do każdej sali przedszkolnej.
Mówią o współpracy