Emocje można nazwać.
Granic można się nauczyć.
Programy psychoedukacyjne dla szkół i przedszkoli — od emocji po radzenie sobie z dokuczaniem — w których dzieci odkrywają, co czują i jak o tym mówić. Prowadzone przez profesjonalnego aktora, studenta V roku psychologii.
Dla kogo są nasze programy?
Każdy program jest dopasowany do etapu rozwoju dziecka — inny język, inne wyzwania, inne narzędzia.
3–6 lat
Pierwsze emocje przez ruch i zabawę
Kukiełki Misia Ani i Tomka poprowadzą dzieci przez świat emocji. Każda emocja ma nazwę, każda jest ważna — i każdą można wyrazić inaczej niż krzykiem lub płaczem.
7–9 lat
Rozpoznawanie emocji i jak sobie poradzić z dokuczaniem
Dzieci nauczą się nazywać to, co czują oraz dowiedzą się jak mogą reagować, gdy ktoś zaczyna im dokuczać.
10–12 lat
Regulacja emocji i obrona przed przemocą rówieśniczą
Skąd bierze się złość i jak sobie z nią poradzić. Konkretne techniki jak reagować na prowokacje i nie ulegać presji grupy.
13–15 lat
Odporność psychiczna, hejt i komunikacja bez przemocy
Jak działać, gdy emocje przejmują kontrole — jak rozpoznać hejt i jak rozmawiać o tym, co naprawdę boli, w realu i online.
Dzieci uczą się przez doświadczenie
Jako dorośli często chcemy dać dzieciom gotową instrukcję na trudne chwile. Mówimy „uspokój się", podpowiadamy rozwiązania. Problem w tym, że wiedza teoretyczna znika w momencie, gdy pojawiają się silne emocje. Podczas naszego spotkania, dziecko nie słucha o tym, jak sobie radzić — ono tego próbuje. W bezpiecznych, teatralnych warunkach odkrywa różne narzędzia i sprawdza na własnej skórze, które z nich naprawdę zmieniają to, co czuje w swoim ciele. To różnica między przeczytaniem książki o pływaniu a wejściem do wody z trenerem. To, co przeżyte, zostaje.
Na scenie dzieci odgrywają sytuacje, które znają — kłótnię z rodzeństwem, dokuczanie w klasie, moment gdy wszystko się w środku gotuje i nie wiadomo co zrobić. Ale tutaj mogą zatrzymać scenę, sprawdzić różne reakcje i zobaczyć, co się dzieje. Można spróbować, pomylić się i spróbować jeszcze raz. Bez konsekwencji — przecież to „tylko" teatr.
Emocje to nie tylko myśli — to przyspieszone serce, ścisk w brzuchu, napięte ramiona. Dlatego nie pracujemy tylko z głową. Poprzez ruch i zabawę dzieci uczą się rozpoznawać sygnały własnego ciała i odkrywają techniki samoregulacji, które pozwalają odzyskać równowagę, zanim emocje przejmą kontrolę. Kiedy ciało się uspokaja, umysł znów może jasno myśleć — a to, czego dziecko się nauczy całym sobą, łatwiej przywołać wtedy, gdy naprawdę tego potrzebuje.
Każde dziecko jest inne,
dlatego jedna metoda nie wystarczy
Programy opierają się na sprawdzonych podejściach psychologicznych. Łączę je tak, żeby każde dziecko — niezależnie od wieku i temperamentu — wyszło ze spotkania z narzędziami/technikami, która naprawdę mogą mu pomóc.
ACT — Akceptacja i Zaangażowanie
Emocje są jak pogoda — przychodzą i odchodzą, czy tego chcemy, czy nie. ACT nie uczy dzieci, żeby ich nie czuły. Uczy, żeby nie dawały się przez nie porwać. Dzieci odkrywają, że myśl „nie dam rady" to tylko myśl — nie wyrok. I że można czuć tremę, a i tak wyjść na scenę. To buduje odporność psychiczną — nie opartą na pozytywnym myśleniu, ale na działaniu zgodnym z tym, co naprawdę ważne.
NVC — Komunikacja bez Przemocy
Za każdym trudnym zachowaniem stoi niezaspokojona potrzeba. Dziecko, które rzuca plecakiem, najczęściej nie potrafi powiedzieć: „chcę, żebyś mnie wysłuchał." NVC daje dzieciom konkretny język — żeby mogły powiedzieć światu czego potrzebują, zanim wybuchną (a czasami już po). I uczy słuchać innych tak samo uważnie. Zamiast krzyczeć „jesteś głupi!", dziecko zyskuje umiejętność, żeby powiedzieć: „jestem zły, bo to jest dla mnie ważne." Codzienne konflikty nie znikają — ale zamiast walki pojawia się współpraca oparta na wzajemnym szacunku.
Teoria konstruowanych emocji
Przez dekady uczono dzieci, że mają w sobie kilka gotowych emocji — jak przyciski, które włączają się automatycznie. Najnowsze badania mówią co innego. Według teorii prof. Lisy Feldman Barrett emocje nie są wbudowanymi reakcjami — mózg konstruuje je w każdej chwili z trzech źródeł: tego co czuje ciało, tego co dzieje się wokół i tego, czego nauczył się z przeszłości. Dlatego to samo zdarzenie wywołuje u różnych dzieci zupełnie inne emocje — stąd tak ważna jest precyzja w ich nazywaniu. Dziecko, które odróżnia frustrację od rozczarowania, zazdrość od tęsknoty, tremę od strachu — nie tylko lepiej siebie rozumie, ale dosłownie inaczej te emocje przeżywa. Każde nowe słowo to nowy poziom sprawczości.
Barrett L.F., Jak powstają emocje. Sekretne życie mózgu. tłum. M. Guzowska, Wydawnictwo CeDeWu, Warszawa 2022.Odporność na przemoc rówieśniczą
Kiedy dziecku ktoś dokucza, jego naturalną reakcją jest krzyk, płacz lub ucieczka. Problem polega na tym, że właśnie ta reakcja jest dla agresora nagrodą — napędza cały mechanizm. Izzy Kalman i Brooks Gibbs — amerykańscy psychologowie pracujący z przemocą rówieśniczą — opracowali podejście, które odwraca tę dynamikę. Uczymy dzieci rozumieć mechanizm przemocy od środka: dlaczego dokuczanie działa, jaka jest rola świadków i co się zmienia, kiedy dziecko reaguje inaczej niż agresor oczekuje. To nie jest technika unikania. To zmiana perspektywy, która daje dzieciom realną sprawczość — tu i teraz, we własnych relacjach.
Unikalne połączenie teatru i psychologii
Żeby spotkanie z dziećmi przyniosło realny efekt, nie wystarczy znać psychologię. Trzeba jeszcze umieć dotrzeć do grupy — i utrzymać jej uwagę. Łączę jedno z drugim.
Dariusz Szymor
Profesjonalny aktor · Student V roku psychologiiWszystko zaczęło się od bajki „Kolorowy Świat Emocji", którą zagrałem w setkach szkół i przedszkoli. Na tych spotkaniach zobaczyłem, jak trudno jest dzieciom powiedzieć, co czują. Temat przemocy rówieśniczej pojawił się w rozmowie z moim 9-letnim synem, który mi powiedział: „Jak już studiujesz psychologię Tato, to może zrób coś o dokuczaniu." Porozmawiałem z dyrektorami szkół i nauczycielami — i okazało się, że ten temat jest równie ważny dla nich. To zainspirowało mnie do stworzenia programów psychoedukacyjnych, które łączą obie strony mojego doświadczenia: aktorską umiejętność dotarcia do grupy i psychologiczną wiedzę o tym, co naprawdę działa.
Dzieci uczą się przez doświadczenie,
nie przez wykład.
Tworzymy bezpieczną przestrzeń, w której dzieci same odkrywają swoje emocje i sprawdzają nowe sposoby reagowania. Na scenie, odgrywając sytuacje, które znają z własnego życia.
Wcielanie się w role rozwija u dzieci empatię i umiejętność rozumienia stanów emocjonalnych innych osób. Symulacje te kształtują pewność siebie oraz kompetencje społeczne poprzez bezpieczne testowanie interakcji w bezpiecznym środowisku. Dodatkowo proces ten stymuluje kreatywność ucząc dzieci sprawnego rozwiązywania problemów.
Kładziemy nacisk na rowój inteligencji emocjonalnej oraz umiejętności asertywnej obrony własnych granic. Poprzez trening samoregulacji i konstruktywnego rozwiązywania konfliktów, dzieci kształtują odporność psychiczną.
Po każdym programie otrzymacie: karta dla dziecka, wskazówki dla rodziców i materiały dla nauczyciela — żeby rozmowa o emocjach mogła trwać jeszcze długo po naszym spotkaniu.
Każde dziecko jest inne.
Dlatego dajemy mu narzędzia — nie instrukcję.
Programy oparte są na dwóch sprawdzonych podejściach psychologicznych: ACT i NVC. Tworzymy bezpieczną przestrzeń i dajemy narzędzia — każde dziecko ma inny charakter i temperament, więc samo odkryje, co dla niego działa. To fundament prawdziwej inteligencji emocjonalnej.
ACT — Akceptacja i Zaangażowanie
Emocje są jak pogoda — przychodzą i odchodzą, czy tego chcemy czy nie. ACT nie uczy dzieci, żeby ich nie czuły. Uczy, żeby nie dawały się przez nie porwać. Dzieci odkrywają, że myśl „nie dam rady" to tylko myśl — nie wyrok. I że można czuć tremę, a i tak wyjść na scenę. To buduje autentyczną odporność psychiczną — nie opartą na pozytywnym myśleniu, ale na działaniu zgodnym z tym, co dla nich ważne.
NVC — Komunikacja bez Przemocy
Za każdym trudnym zachowaniem stoi niezaspokojona potrzeba. Dziecko, które rzuca plecakiem, najczęściej nie potrafi powiedzieć: „chcę żebyś mnie wysłuchał." NVC daje dzieciom język — konkretny, własny — żeby mogły powiedzieć światu czego potrzebują, zanim wybuchną. I uczy słuchać innych tak samo uważnie. To fundament inteligencji emocjonalnej i profilaktyki rówieśniczej.
Dariusz Szymor
Aktor · Student V roku psychologiiWszystko zaczęło się od bajki „Kolorowy Świat Emocji", którą zagrałem w setkach szkół i przedszkoli. Na tych spotkaniach zobaczyłem, ile kłótni i łez wynika z jednego braku — dzieci nie potrafią powiedzieć co czują i czego potrzebują. To zainspirowało mnie do stworzenia programów psychoedukacyjnych, które łączą obie strony mojego doświadczenia: teatralną umiejętność dotarcia do grupy i psychologiczną wiedzę o tym, co naprawdę działa.
Pan Dariusz łączy warsztat aktorski z wiedzą psychologiczną, dzięki czemu potrafi nawiązać kontakt z każdym dzieckiem. Nawet dzieci, które mają trudności w odnalezieniu się w sytuacjach społecznych — szybko się przy nim otwierają i chętnie uczestniczą w zajęciach. Polecamy go z pełnym przekonaniem jako osobę kompetentną i godną zaufania.